محو می‌شوم

چنان که گویی هرگز نبوده‌ام ...

این سکوت

آواز وجود قندیل بسته‌ام است،

ذوبم کن!

منصفانه است!

باران می‌بارد. پیشانی‌ام را به شیشه‌ی اتوبوس چسبانده‌ام و عابرانی را تماشا می‌کنم که با عجله این طرف و آن‌طرف می‌دوند. جلوی صورتم را بخار گرفته، با انگشت روی شیشه صورتک خندانی می‌کشم. خانمی که کنارم نشسته چیزی می‌گوید و لبخند می‌زند، هدفون توی گوشم است، صدایش را نمی‌شنوم اما پاسخی که به لبخندش می‌دهم راضی‌اش می‌کند.آدمهای توی اتوبوس را دوست دارم، پسر بچه‌ی کوچکی را که به‌خاطر لکه‌های روی شلوارش مدام بهانه می‌گیرد، دختر اخموی صندلی آخر را، پیرزنی را که چرت می زند، حتی آقای ژولیده‌ی کنار راننده را که بوی سیگار می‌دهد. این آدم‌های آشنا همرنگ زندگی‌اند.

 شب‌های بارانی تهران فوق‌العاده‌اند و انعکاس نور چراغ ماشینها روی آسفالت خیس خیابان. انگارتمام شهر را چراغانی کرده‌ اند. دو ایستگاه زودتر پیاده می‌شوم، تا خانه زیر باران قدم می زنم و تمام راه به پسری فکر می‌کنم که بلیط اتوبوسم را داد!
 

حسین پناهی

من نیمه ی دوم زندگی ام را
در شکستن سنگها، نفوذ در دیوارها، فروشکستن درها
و کنار زدن موانعی گذرانده ام که در نیمه ی اول زندگی
به دست خود میان خویشتن و نور نهاده ام.

اکتاویو پاز

پ.ن: دیگر برایم شکست. با همین اشک ها فرو افتادی.

تاس بینداز.
باز هم عدد کم می آوری.

بی شک تو از من بودی.

خاکسترت را به باد خواهم داد.

پ.ن:
- تا به حال خواب هیچکس نبوده ای، نه ؟ یا خاطره ی دائم زجر آوری؟ یا تصویر ثابت ذهن آشفته ی عاشقی؟ تمام کن این پرسه های شبانه ات را، خسته ام کردی "کابوس کوچولو" !