روزگار ترانه و اندوه

niushagoli — Sun, 18 Oct 2009 23:59:18 GMT

هی دکتر جون، دیدی عاقبتِ کارمون به کجا رسید؟

niushagoli — Sun, 28 Jun 2009 18:53:18 GMT

قانون شماره‌ی ۱: امیدوار باش.

niushagoli — Sun, 19 Apr 2009 20:19:18 GMT

ای عشق همه بهانه از توست ...

niushagoli — Fri, 17 Apr 2009 19:50:18 GMT

"در من صدای تبر می‌آید!"

niushagoli — Wed, 24 Dec 2008 09:15:18 GMT

من عاشق این صبح های سرد و ابری ام که می چسبونندت به رختخواب و جون به جونت کنند پا نمی شی بری یه آبی به دست و صورتت بزنی که نکنه این کرختی دلنشین از سرت بپره! من این روزهای چسبناک رو دوست دارم.

niushagoli — Mon, 15 Dec 2008 09:45:18 GMT

به این دوروبر شلوغم نگاه نکن، من از اونایی ام که اگه شش ماه هم گُم و گور شم، کسی سراغمو نمی گیره. تقصیر خودمه و این اخلاق سگی که دو ماهه کز کردم گوشه ی اتاق و نه حالی از کسی می پرسم، نه کسی احوالی از من! یکی دو سال دیگه، یه روز صبح از خواب پا می شم، می بینم همین چند تا آدم دوست داشتنیِ دوروبرم هم هر کدوم رفتن یه گوشه ی دنیا و دارن زندگیشونو می کنن، گه گاهی هم برای خالی نبودن عریضه یه ایمیلی، زنگی چیزی می زنند تا دلمون به همین یه نخ باریک ارتباطی خوش باشه!

من هنوز نفهمیدم چیه که اینطوری پابندم کرده، من نه تعلق خاطری به این خاک دارم، نه معتقدم باید موند و به این کشور کوفتی خدمت کرد! راستش دلتنگی و غم غربت هم بهانه است. اگه دله که اینجا هم می گیره، تنهایی هم که با آدما، بی آدما ... اما اعتراف می کنم که می ترسم. من از تغییر می ترسم، اینکه تنهایی وارد یه فضای جدید بشم نگرانم می کنه ، حکایت همین جاهای تکراری رفتن، کارای تکراری کردن، غذاهای تکراری خوردنمه!

خسته شدم، دلم می خواد از صبح تا شب لم بدم رو کاناپه و کتاب بخونم، فیلم ببینم، موزیک گوش کنم، برم کافه، سیگار دود کنم، با بچه ها شرو ور بگم و بخندم ... نه که الان این کارارو نمی کنم ها، نه، اما وقتی یه چیزی هی تو فکرت وول می خوره و باعث می شه همیشه یه دلشوره ی لعنتی آویزونت باشه، خوش گذرونیاتم مفت نمی ارزن!

پ.ن: درسته که امروز از دنده ی چپ بلند شدم و بدجوری دلم گرفته، اما انقدر خوشحال هستم که بخندم، درس بخونم، کار کنم، کلی هم پول در بیارم! عیدی تابستونی دستتو بگیرم و با هم بریم سفر! سفر دور و دراز! اما امروز نه، امروز بدجوری دلم گرفته ...

niushagoli — Wed, 08 Oct 2008 19:25:18 GMT

جرینگ جرینگ جرینگ ...

niushagoli — Sun, 10 Aug 2008 09:57:18 GMT

از هم دوریم

که باشیم

نیمی از من آنجاست

نیمی از تو

اینجا
این همه خاطره که در چمدان جا نمی‌شود

نیستی
و این فقط کمی عجیب است

گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمی‌زنیم

و در قوری لب پَر

چای دم نمی‌کنیم

یا روی کاناپه‌ی زوار در رفته‌ات لم نمی‌دهیم

که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند

و شهر

از همیشه سرد تر

خالی تر

گیرم که دلتنگ تمام هم آغوشی‌هایمان

و ملافه‌های چروک خورده ایم

این‌ همه بوسه که در چمدان جا نمی‌شود

نیستی
و این فقط کمی عجیب است

هنوزگل‌های قاصد می‌رویند

هنوز بادها می‌وزند

هنوز همه‌ی راه‌ها به شهر می‌رسند

و همه‌ی شهرها

به تو

نیستی

و در قلب من حفره‌ایست

به بزرگی تمامِ بودنت

حفره‌ای

که با هیچ چیز پر نمی‌شود

و این

فقط

کمی

عجیب است.

niushagoli — Tue, 17 Jun 2008 17:05:18 GMT

اجداد من
راز فصل‌ها را می‌دانسته‌اند
و با ریشه‌هایی به قدمت زمین
کوه
کوه
قد می‌افراشته‌اند

اجداد من
پلنگانی بوده‌اند

که با ماهی در مشت

دعای باران می‌خوانده‌اند

بی‌شک
من

وارث تمام

خوشبختی‌های عالمم.

niushagoli — Sat, 10 May 2008 13:25:18 GMT

خورشید

مرده‌ است؛

زمین
حجم سرگردانی است

میان لاشه‌ی ستارگان خاموش

و آسمان
آبستن دمل‌های چرکینی
که خونابه می‌بارند

خورشید

م ر د ه‌ ا س ت ...